Dokument świadczący o wykształceniu

Zarówno w przypadku szkół zawodowych (na różnych poziomach) jak i uczelni wyższych dokumentem świadczącym o danym wykształceniu (oraz kwalifikacjach zawodowych) jest praca dyplomowa, którą student bądź uczeń musi przygotować na konkretny termin pod koniec ostatniego roku swojej nauki. Dyplom ten nada danej osobie odpowiedni tytuł zawodowy, stopień naukowy oraz uprawnienia do wykonywania wyuczonej pracy. W polskim systemie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia zawodowego są cztery następujące rodzaje dyplomów: praca licencjacka, inżynierska, magisterska oraz w formie rozprawy. Praca licencjacka nadaje studentowi tytuł licencjata, jest ona pisana pod koniec trzeciego roku trzyletnich studiów licencjackich. Praca inżynierska daje tytuł inżyniera, składana jest pod koniec studiów inżynierskich lub dwustopniowych studiów magisterskich. Praca magisterska nadaje danej osobie tytuł magistra, należy ją złożyć pod koniec dwuletnich studiów magisterskich bądź studiów, które trwają przez pięć lat. W przypadku kierunku lekarskiego, lekarsko-dentystycznego oraz weterynaryjnego studenci nie składają prac magisterskich. Ostatnia praca doktorska (rozprawa) nazywana jest czasami „dysertacją” –osoby, które ją składają ubiegają się o tytuł doktora oraz doktora habilitowanego. Wszelkie prace doktorskie opracowywane są w formie dzieła literackiego podzielonego na działy (oraz dzielące je rozdziały) która ma minimum kilkadziesiąt stron.

Sposoby na skuteczne przekazanie wiedzy

Kupisiewicz (jeden z najlepszych polskich dydaktyków) powiedział, że głównym celem wszelkich procesów nauczania jest oddziaływanie na ucznia w sposób świadomy, systematyczny oraz w pełni zaplanowany, które ma charakter wychowawczy i dydaktyczny. Oddziaływanie to ma zapewnić uczniowi wykształcenie zawodowe lub ogólne, przede wszystkim jednak ma ono znaczący wpływ na rozwój umysłowy uczniów, w stosunku do których jest ono podejmowane. Form kształcenia jest wiele, ponieważ są one dzielone w wielu różnych klasyfikacjach. Najważniejsza z nich dzieli formy kształcenia na szkolne, których przebieg ma miejsce w instytucjach szkolny w formie zajęć lekcyjnych oraz pozaszkolne, czyli równoległe (mające miejscach w różnego rodzaju instytucjach kulturalnych lub oświatowych gdzie dzieci i młodzież mają możliwość rozwinięcia szeroko pojmowanych zainteresowań) i kształcenie dorosłych, w którym to osoby pełnoletnie są grupą docelową organizowania zajęć edukacyjnych w odpowiednich ku temu placówkach. Formy kształcenia są również podzielone ze względu na poziom, mianowicie na wykształcenie podstawowe, gimnazjalne, średnie oraz wyższe. Bardzo ważnym kryterium jest również stopień instytucjonalizacji: kształcenie dzielone jest na formalne (obowiązek szkolny), nieformalne (zajęcia pozalekcyjne, nauka w domu bądź podejmowana we własnym zakresie), oraz incydentalne (nauka wynikająca z obecności w różnego rodzaju sytuacjach życiowych).

Własna pomoc naukowa

Jeżeli uczeń lub student robi małe karteczki, na których są zawarte hasła bądź krótkie frazy dotyczące jednego zagadnienia, oznacza to, że człowiek ten uczy się za pomocą fiszek. Jest to pomoc naukowa, którą można sobie zrobić samemu, jednocześnie jest ona wyjątkowo skuteczna. Temat, który należy opanować do szkoły bądź na inne zajęcia napisany na kilku małych kartkach i powtarzany w tej formie w różnych, codziennych sytuacjach utrwala się dużo szybciej, niż kilkakrotne czytanie podręcznika bądź notatek z lekcji bądź wykładu. Z fiszek można się uczyć przed snem, w wannie, wycierając naczynia w kuchni bądź krojąc sałatkę, robiąc makijaż, jadąc środkami komunikacji miejskiej i tak dalej. Korzystanie z fiszek jest bez wątpienia systematycznym sposobem na naukę, ponadto uczeń sam ma swój wkład poprzez ich napisanie i wycięcie (zawsze przyjemniej i chętniej uczymy się z czegoś, co sami przygotowaliśmy). Na fiszkach może się znajdować dosłownie wszystko, co należy opanować: hasła, słówka z obcego języka, daty historyczne, pytania (z odpowiedziami z drugiej strony, aby móc samemu sprawdzić swój aktualny poziom wiedzy), definicje, tłumaczenia wzorów matematycznych lub słów z innego języka, objaśnienia konkretnego zagadnienia i tym podobne. Fiszki można dzielić na przegródki lub pudełka, na przykład „te które ma powtarzać codziennie”, „najważniejsze pojęcia”, „te do których mogę zaglądać w weekendy” i tym podobne.

Co dwie (lub więcej) głowy, to nie jedna

Psychologia społeczna wprowadza wiele technik uczenia się oraz tworzenia kreatywnych dzieł w wykonaniu grupy ludzi. Najbardziej skuteczną i cieszącą się największą popularnością jest tak zwana burza mózgów. Może być ona stosowana również jako metoda nauczania lub forma dydaktycznej dyskusji, jednak wtedy potrzebne będą co najmniej trzy osoby. Jest to bardzo dobry sposób na większe zaangażowanie się wszystkich członków grupy w pracę myślową, dlatego burze mózgów można spokojnie nazwać metodą aktywizującą. Przedsięwzięcie to składa się na dwa następujące etapy: w pierwszym z nich wszelkie osoby muszą poczuć się pewnie, ponadto muszą oswoić się z pozostałymi członkami grupy na tyle, aby nie obawiać się krytyki na swoje pomysły z ich strony. Wtedy wszyscy członkowie grupy wypowiadają swoje pomysły, które są zapisywane lub nagrywane na taśmę. Etap drugi polega na dokładnemu przyjrzeniu się każdej koncepcji oraz wybranie z nich tych, które mają największy sens (bez urażenia członków grupy, których pomysły zostały odrzucone). Czasami burzę mózgów nazywa się „fabryką” bądź „giełdą pomysłów”, najczęściej w przedsięwzięciach o charakterze dydaktycznym. Polega to na jak najszybszym wymyśleniu pewnej ilości koncepcji przez grupę uczniów w jak najszybszym czasie, dzięki czemu wszyscy członkowie danej grupy czują się potrzebni oraz mają swój wkład w podejmowanej pracy. Sesja wymyślania pomysłów powinna trwać od pięciu do piętnastu minut.

Największe wyróżnienie człowieka

Wpisując w wyszukiwarkę internetową pojęcie „wiedza” bądź poszukiwanie go w różnego rodzaju słownikach skutkuje wyjątkowo dużą ilością definicji. Najłatwiej jest ją jednak określić ogółem zawartych w umyśle ludzkim informacji połączonym z umiejętnością wykorzystania tej wiedzy w praktyce. Według Sokratesa wiedza jest prawdziwym przekonaniem, które zostało uzasadnione. Dlatego podzielona jest ona na trzy następujące elementy: przekonanie, czyli sąd ujęty w logicznym sensie, uzasadnienie powyższego przekonania oraz jego prawdziwość. Kilka lat później inny grecki filozof, Arystoteles podzielił wiedzę na część praktyczną oraz teoretyczną. Część teoretyczna oznacza „suchą” wiedzę na dany temat (dla przykładu techniki stosowane w jodze, informacje dotyczące jej działania na organizm człowieka i tym podobne),m natomiast część praktyczna zawiera się w aktywnej działalności człowieka (stosowanie technik jogi w rzeczywistości, regularne treningi, rozwijanie swoich umiejętności przez realizowanie coraz trudniejszych pozycji i tak dalej). Wszystkie treści które są utrwalone w ludzkim umyśle poprzez doświadczenie oraz intencjonalny, kontrolowany proces nauki jest wiedzą w ujęciu psychologicznym. Może się ona dzielić na propozycjonalną oraz habitualną –propozycjonalna oznacza wiedzę która wynika z ludzkich doświadczeń („Wiem, że rano będzie słońce”), habitualna natomiast dotyczy zjawisk, których człowiek uczy się intencjonalnie („Umiem ugotować pełny, niedzielny obiad”).

Praktyka czyni mistrza

Dosyć duża ilość państwowych szkół zawodowych organizuje dla swoich studentów oraz uczniów długoterminowe szkolenia, które są organizowane za granicą. Wziąć udział w takich szkoleniach mogą zarówno uczniowie danych szkół jak i absolwenci, którzy właśnie ukończyli naukę w tych placówkach. Dzięki możliwości skorzystania z takiej oferty, jaką składają swoim podopiecznym szkoły uczniowie oraz absolwenci mają możliwość praktyki wyuczonego przez siebie zawodu przy nabyciu umiejętności interkulturalnych. W związku ze stałym rozwojem ekonomii w Europie umiejętności oraz wiedza, jaką można zdobyć biorąc udział w tego typu szkoleniach mają bardzo duży wpływ na rozwój kariery. Realizowanie praktyki wyuczonego zawodu w innym kraju niż Polska pozwala danej osobie zapoznać się ze specyfiką tej pracy z innej perspektywy. W każdym kraju funkcjonują inne procesy, ponadto środowisko panujące na danym stanowisku ma również inny charakter, co znacznie poszerza znajomość specyfiki danego zawodu uczestnika szkolenia. Co więcej samo podjęcie takiego kursu jest wyzwaniem dla danej osoby, ponieważ w obcym kraju może ona liczyć tylko na siebie i sama musi sobie poradzić w otaczającej ją rzeczywistości –bez polskich przyjaciół oraz bliskiej rodziny. Najbardziej rozwijane są umiejętności zawodowe, jednak równocześnie poprawia się jakość języka panującego w konkretnym kraju oraz w człowieku rozwija się niezależność i pewność siebie (która jest bardzo istotna na każdym rynku pracy).

Sposób wyjaśniania otaczającej rzeczywistości

Jedynym sposobem, aby móc w możliwy sposób wyjaśnić otaczającą nas rzeczywistość jest podjęcie działań naukowych. W dzisiejszych czasach jest bardzo dużo metod naukowych (w niektórych środowiskach są one nazywane paradygmatami naukowymi), które są podejmowane w celu poznania danego zjawiska ze świata, w jakim żyje człowiek. W pojęciu „nauka” zawiera się zarówno dotychczas osiągnięta wiedza naukowa jak i sposoby jej odkrywania i nabywania. Jeżeli ludzie zakładają, że można wzbogacać naukę bez wszędzie działań o charterze odkrywczym (jak paradygmaty nauki), zjawisko takie nazywane jest paranauką bądź pseudonauką. Naukowcy są tym bardzo przeciwni, ponieważ pod nazwą nauki kryją się jedynie niesprawdzone hipotezy bądź domysły, które nie są niczym udowodnione. Ponadto nie jest możliwe, aby zweryfikować je w kontekście naukowym. W Polsce największy nacisk jest kładziony na nauki społeczne (demografia, ekonomia, filozofia, historia, kultura, polityka społeczna, zarządzanie, sztuka, pedagogika, prawo, teologia, socjologia, językoznawstwo), biologiczne (antropologia, biochemia, biofizyka, botanika, ekologia, ochrona przyrody, zoologia), techniczne (architektura, urbanistyka, automatyka, robotyka, telekomunikacja, informatyka, mechanika), rolnicze (agrofizyka), leśne, weterynaryjne, medyczne (epidemiologia, zdrowie publiczne, farmacja, genetyka, patofizjologia kliniczna), górnicze oraz nauki o planecie Ziemi (geodezja).

Papier czy umiejętności?

Praca nauczyciela jest bardzo istotna, jednak mimo niżu demograficznego wykwalifikowanych nauczycieli z odpowiednimi kwalifikacjami oraz predyspozycjami do wykonywania tego zawodu jest wciąż za mało. Oczywiście jest mnóstwo absolwentów różnego rodzaju kierunków nauczycielskich, jednak należy zwrócić uwagę na to, czego na uczelniach nie można nabyć, jak na przykład odporność na stres, podzielność uwagi ()na zachowanie oraz postępy wszystkich uczniów w klasie), umiejętność przekazywania wiedzy w sposób ciekawy dla odbiorców i tym podobne. Dlatego są osoby, które mimo nie posiadania wszystkich uprawnień mogą realizować się w tym zawodzie – chodzi tu o nauczycieli stażystów. Są to ludzie, którzy mają wszelkie kwalifikacje oraz możliwości do wykonywania tej pracy, ale nie posiadają stopnia awansu, jakim jest stanowisko nauczyciela. Od pierwszego dnia pracy w szkole nauczyciel posiada stopień nauczyciela stażysty, ale po trzech latach wykonywania tego zawodu ludzie, którzy posiadają bogaty dorobek naukowy awansują na stopień nauczyciela. Aby móc do tego dojść, w czasie swojej pracy w szkole należy zapoznać się z zasadami funkcjonowania placówki, jaką jest konkretna szkoła (chodzi przede wszystkim o dokumentację oraz stosowanie przepisów BHP), obserwować przebieg poszczególnych lekcji w różnych formach, które są prowadzone z uczniami w różnym wieku, prowadzić zajęcia z konkretnymi klasami pod okiem doświadczonego nauczyciela oraz doskonalić swoje umiejętności zawodowe.

Eduteinment, czyli edukacja rozrywkowa

Połączenie angielskich słów „education” oraz „entertainment” tworzą neologizm, jakim jest pojęcie „eduteinment”. Polski odpowiednich tego słowa brzmi –edukacja rozrywkowa. Chodzi tutaj o edukację oraz wszystkie czynności które się na nią składają, ale wzbogacone w elementy rozrywkowe, które mają zrobić z samej edukacji zjawisko dużo bardziej atrakcyjne i interesujące. Czasami wprowadzanie rozrywki ma na celu skuteczne usunięcie samego przesłania edukacyjnego danego przedsięwzięcia. Dzięki temu osoby które nie są raczej zmotywowane do podejmowania działań mającym wzbogacić jego wiedzę mimo wszystko zaczynają się uczyć, ponieważ proces ten jest dużo przyjemniejszy oraz zabawniejszy. Ponadto zbudowana jest bardzo dobra relacja nauczyciela oraz jego uczniów. W tym wypadku szeroko pojmowane środki masowego przekazu są łącznikiem między instruktorem oraz słuchaczami. Wartości edukacyjne są ukryte w programie rozrywkowym bądź przedstawione w ich formie. Dobrym przykładem są teleturnieje, quizy lub innego rodzaju gry rywalizacyjne, w których głównym poruszanym tematem są zagadnienia z dziedziny konkretnej nauki. Można wykorzystywać również skutecznie poszczególne sceny z popularnych filmów i seriali, konkretne utwory muzyczne, gry komputerowe lub gry video, strony oraz portale internetowe, prezentacje multimedialne i tym podobne zjawiska, które w życiu codziennym słuchaczy służą przede wszystkim rozrywce i odprężeniu.

Zawsze może być lepiej!

Jeżeli dany człowiek cały czas odnawia swoje umiejętności, doskonali oraz poszerza zakres swoich zainteresowań, oznacza to, że realizuje on kształcenie ustawiczne. Oznacza to całość czynności, których celem jest aktywność czynności poznawczych, rozwijanie swoich umiejętności oraz kwalifikacji. Ludzie decydując się na kontynuowanie swojej edukacji najczęściej kierują się przyczynami poznawczymi, zawodowymi (w ostatnim czasie coraz częściej pracodawcy wymagają tego od swoich podwładnych), bądź społecznych –rozwijanie swoich umiejętności zawsze będzie robiło dobre wrażenie w środowisku przyjaciół oraz rodziny. Rozpocząć kształcenie ustawiczne można poprzez takie miejsca, jak Centrum Kształcenia Ustawicznego (takie placówki znajdują się w każdym dużym mieście), szkolenia, kursy zawodowe, kursy hobbystyczne, studia podyplomowe, wyjazdy studyjne, konferencje, seminaria i tak dalej. Ponadto w zakres kształcenia ustawicznego wchodzą takie działalności jak zapoznawanie się z telewizyjnymi bądź radiowymi audycjami o charakterze edukacyjnym, czytanie najbogatszych w informacje czasopism edukacyjnych oraz podjęcie nauki za pośrednictwem sieci internetowej. Kształcenie ustawiczne może być podejmowane przez pojedynczego człowieka, który sam to opłaca i robi to z własnych, sobie tylko znanych powodów. Jednak również pracodawcy nierzadko zamiast proszenia pracowników o dokształcenie się we własnym zakresie sami organizują i finansują szkolenia dla podwładnych zespołów w firmie.

error: Content is protected !!